*

Ο ΠΛΗΡΗΣ ΚΟΣΜΟΣ & Η ΥΛΗ  /  ΤΟ ΑΜΕΣΟ (ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ) ΣΥΝΟΛΟ & Η ΖΩΗ

Σκέψεις από την αρχή και για την αρχή... Γη

***                                                                                 comet

* ΑΡΧΙΚΗ |     | ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ |     | ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥ! |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΖΩΗ |     | ΚΟΣΜΟΣ & ΥΛΗ

*

|

ΓΝΩΣΗ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ     |     ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ     |     ΑΝΘΡΩΠΟΣ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ     |     ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

|

header message

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ

 

Για σκεπτόμενους δημιουργικά!

 

 

 

 

 

Η γενική αρχή είναι: Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του “Tελειωμένου Xρόνου” είναι αυτοτελές διότι είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου (μίας μέγιστης περιόδου TΣυμπαν, με άλλα λόγια) -γι' αυτό και “ά-μεσα” υπαρκτό. Το Σύμπαν ανά Μέγιστη Χρονική Περίοδο είναι πάντοτε το ίδιο και με όλους τους δυνατούς τρόπους. Δεν είναι τα εξωτερικά υλικά πράγματα τα οποία με την κίνηση, με το πλησίασμα, την απομάκρυνση, την ένωση και το διαχωρισμό τους αυτά επιτυγχάνουν ένα ισορροπημένο σύνολο και τη διατήρηση της νομο­τέλειας. Αντιθέτως, προϋπάρχει το ολοκληρωμένο σύνολο...

 

Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προβλέπονται στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας

(Ενιαία θεωρία περί χρόνου, χώρου, ύλης και νόησης)

 

Από το τέλος του 2ου τόμου: ΤΟ (ΠΛΗΡΕΣ) ΣΥΜΠΑΝ & Ο ΔΥΝΑΜΙΚΟΣ (ΚΕΝΟΣ) ΧΩΡΟΣ

Με υπότιτλο: Οι παγκόσμιες φυσικές σταθερές και τα μαθηματικά όρια στις φυσικές μεταβολές.

©2012 ISBN 978-960-93-4040-3

 

► Πολύ γενικά, το όριο στη διαιρετότητα και ο δυναμικός ρόλος του Συνόλου για την ύπαρξη των ξεχωριστών πραγμάτων (αφού το Σύνολο συνδέεται μόνιμα και συγχρόνως με τα μέρη... και εδώ βρίσκεται το μεγάλο αίνιγμα που έπρεπε να θέτουν στην αστροφυσική).

 

► Ο προκαθοριστικός ρόλος των χρονικών και των χωρικών ορίων σε όλες τις φυσικές διεργασίες. Στο Μέγιστο Συνολικό Χρόνο Υπάρχει όλο το Σύμπαν (Τuni) και στον ελάχιστο δυνατό χρόνο (Τmin), υπάρχει το "ελάχιστο" του Σύμπαντος. Όλα τα επιμέρους πράγματα, υπάρχουν και γίνονται ανάμεσα σε αυτά τα κοινά χρονικά όρια και γενικότερα με τις σταθερές προδιαγραφές μίας κοινής πραγματικότητας για όλα. Υπάρχει ένα όριο πρώτα απ' όλα στο χρόνο και στο μήκος και επομένως αξεπέραστα όρια (min και max) στις μεταβολές. Έτσι ερμηνεύονται, η ύπαρξη σταθερών μέσων όρων, τριγωνομετρικών σχέσεων, οι περιοδικές μεταβολές των μεγεθών και η ύπαρξη πολλών φυσικών σταθερών. Όπως ο καθοριστικός ρόλος της ακτίνας στο γεωμετρικό σχήμα του κύκλου και ο αριθμός π, συγκεκριμένες γωνίες όπως οι 45 και οι 90º μοίρες, η ρίζα √2, συγκεκριμένα μήκη-τόξα, συνημίτονα και λοιπά άλλα. Τα σταθερά όρια στις φυσικές μεταβολές επιβάλλουν περιοδικά φαινόμενα και σχέσεις αναλογίας και τελικά σχετίζονται με τη δυνατότητα να περιγραφούν μαθηματικώς τα πράγματα.

 

► Στη θεωρία για ένα πλήρες και πάντοτε το ίδιο Σύμπαν, όπου συμ­περαίνουμε ορθολογικά την ύπαρξη ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και αντίστοιχα μίας ελάχιστης και μίας μέγιστης απόστασης, από αυτό το συλλογισμό προκύπτουν όρια για όλα τα φαινόμενα. Μεταξύ των οποίων και το όριο για την αύξηση στην ταχύτητα Vmax, η οποία είναι ένας συνδυασμός μήκους l και χρόνου t, που παρουσιάζεται με την κίνηση. Το όριο στην ανώτερη ταχύτητα της κίνησης Vmax το αποδέχτηκαν στο χώρο της φυσικής σαν αξίωμα, χωρίς καμία εξήγηση.

 

► Η φυσική επιλογή της κυκλικής και της περιοδικής κίνησης, της επανάληψης και του ρυθμού στις μεταβολές για τη διατήρηση κοινών στοιχείων, για τη δημιουργία στάσιμων δυναμικών φαινομένων, για το σχηματισμό των δομικών στοιχείων και τελικά για την ύπαρξη σταθερών υλικών πραγμάτων. Αντί στο πιο μικρο­σκοπικό χώρο να βρίσκουμε τις ελάχιστες σταθερές ποσότητες μάζας και το τέλος στη διαίρεση της ύλης, ανακαλύπτουμε τη σχέση της σταθερότητας με τη γρήγορη, κυκλική και ρυθμική κίνηση.

 

► Το όριο στη διαίρεση των πραγμάτων, το όριο στην πιο έμμεση σύνδεσή τους και η ταύτιση των δομικών στοιχείων με αστραπιαίες μεταβολές και ανταλλαγές της ενέργειας. Με πιο απλά λόγια, η ταύτιση της ύλης και των σωματιδίων με την ταχύτατα επαναλαμβανόμενη κίνηση και με ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται στα μικρότερα χρονικά διαστήματα.

 

► Η ελάχιστη ποσότητα Emax/fmax για τη μεταβίβαση της ενέργειας, το όριο στη μέγιστη συχνότητα των ηλεκτρο­μαγνητικών κυμάτων (fmax= c/λmin) και η μέγιστη ποσότητα ενέργειας που μπορεί να μεταβιβαστεί κυματικά στη μονάδα του χρόνου (Εmax/sec). Η ύπαρξη ελάχιστου χρόνου Τmin.

 

► Η σχέση των δομικών στοιχείων με "σταθεροποιημένες" μεταβολές, οι οποίες γίνονται κοντά στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα και σαν στάσιμα κύματα (ελάχιστες στιγμές στις οποίες το Σύμπαν αρχίζει σχετικά να γίνεται σαν έμμεσο και εξωτερικό από τον κενό χώρο).

Η ύλη, χωρίς την προηγούμενη ύπαρξη μίας σύνθετης και σταθερής πραγματικότητας δεν θα μπορούσε να έχει κάποια δομή και σταθερές ιδιότητες, ούτε τη δυνατότητα να δημιουργήσει σταθερούς τρόπους σύνδεσης. (Ο δυναμικός ρόλος του Συνόλου για την ύπαρξη των περιορισμένων πραγμάτων ξανά διατυπωμένος με τις πιο συγκεκριμένες έννοιες της ύλης και του χώρου).

 

► Η σχέση του κενού χώρου με το (πλήρες) Σύμπαν που δεν είναι υλοποιημένο. Η παρουσία του κενού χώρου σαν φορέα δυναμικής ενέργειας προς τους υλικούς φορείς. Η ποσότητα ενέργειας που παρουσιάζεται να λείπει με τη μορφή του κενού χώρου είναι κοινή ποσότητα για το σχηματισμό όλων των δομικών στοιχείων. Σε αυτήν τη σταθερή ποσότητα προκαλούνται οι διακυμάνσεις που ονομάζουμε ηλεκτρο­μαγνητικές και από τις ίδιες διακυμάνσεις, με τις σταθερές σχέσεις της κυματικής φυσικής, παράγονται τα σωματίδια.

 

► Η ύπαρξη των ίδιων ιδιοτήτων και της ίδιας ύλης στις πιο μακρινές αποστάσεις, σε όλη την έκταση του χώρου και στην πορεία του χρόνου (αφού παντού η ύλη συνδέεται μικροσκοπικά με τον ίδιο χώρο, με την ίδια δυναμική ενέργεια, ξεκινάει να σχηματίζεται από τα ίδια ελάχιστα χρονικά διαστήματα και με τους ίδιους ρυθμούς που καταλήγουν σε συγκεκριμένες τιμές για το συγχρονισμό των μεταβολών).

 

Το όριο στη μέγιστη απόσταση απομάκρυνσης (πεπερασμένος χώρος και μέγιστο μήκος) και η σχέση αυτού του ορίου με τη καμπυλότητα του χώρου. Σε τελική ανάλυση, η ισοτροπία του προς τα υλικά πράγματα (αφού η μέγιστη απόσταση στον πεπερασμένο χώρο είναι η ίδια για όλα και από οποιοδήποτε σημείο του). Από τη μέγιστη ταχύτητα, η οποία σχεδόν συμπίπτει με του φωτός (Vmax=c) και από έναν ελάχιστο ρυθμό επιτάχυνσης (όπως αυτός που υπολογίζουμε από τη βαρυτική σταθερά G), μπορούν και γίνονται οι πρώτοι διερευνητικοί υπολογισμοί για το μέγιστο μήκος και το μέγιστο χρονικό διάστημα της φύσης.

 

Το σφαιρικό σχήμα (χωρίς να λάβουμε υπόψη τις όποιες παραμορφώσεις) δεν είναι ένα τυχαίο σχήμα, όπως δεν είναι και το κυκλικό). Η συνολική ποσότητα ενέργειας είναι η ίδια για όλα τα πράγματα και όλα τα πράγματα υπάρχουν με τις ίδιες διακυμάνσεις ενέργειας ενός και του ίδιου δυναμικού χώρου. Όλα τα πράγματα, ανεξαρτήτως διαστάσεων και αποστάσεως, συναν­τιούνται με μια κοινή ποσότητα ενέργειας, με αυτήν συντηρούνται και μόνιμα ανταλ­λάσσουν ενέργεια σε μικρο­σκοπικές διαστάσεις, με κυματικές διαδικασίες. Αυτή η ποσότητα ενέργειας που αναλογεί στο πεπερασμένο χώρο είναι η ίδια για όλα τα πράγματα, ανεξαρτήτως που βρίσκονται μέσα στο χώρο (ισοτροπία και έλλειψη ξεχωριστής κατεύθυνσης) και σε ποια χρονική στιγμή υπάρχουν (διατήρηση της ισοτροπίας στον εξωτερικό χρόνο).

 

► Η απεριόριστη ευθύγραμμη απομάκρυνση δεν είναι δυνατή ούτε για τα φωτεινά κύματα.

 

► Η ύπαρξη κυματικής μεταβίβασης της ενέργειας του κενού χώρου από και προς τα υλικά σώματα. Η ισότροπη μεταβίβασή της. Η διαφορά στο φαινόμενο της κίνησης του φωτός (κυματική κίνηση συγχρόνως προς όλες τις κατευθύνσεις ) από την κίνηση των υλικών σωμάτων μέσα στο χώρο (μονο­διάστατη). Η κυματική κίνηση δεν "υπακούει" στη Νευτώνεια λογική της κίνησης, αφού η παρουσία του κύματος οφείλεται στην αντίσταση που προβάλλεται στη μεταβολή και όχι στην έλλειψη αντίστασης.

 

► Η μάζα ξεκινάει από το γενικότερο φαινόμενο της αδράνειας και της καθυστέρησης, που δεν λείπει από την κίνηση μ' ένα όριο μέγιστης ταχύτητας. Η αδράνεια του ίδιου του κενού χώρου (0,73725 x10-50 kg ·sec) εμφανίζεται με τις διακυμάνσεις τις οποίες ονομάζουμε ηλεκτρομαγνητικές και το φαινόμενο της "μάζας" εμφανίζεται εντοπισμένο και σταθεροποιημένο με προέλευση τα αόρατα κυματικά φαινόμενα του χώρου (ηλεκτρο­μαγνητικά και βαρυτικά). Η μάζα των σωμάτων είναι ένα περιορισμένο φαινόμενο αδράνειας, το οποίο ξεκινάει από τη μεταβολή στη μέγιστη ταχύτητα της κυματικής κίνησης του χώρου ενώ αυτό διατηρείται από τη γρήγορη επανάληψη αυτής της μεταβολής και με φαινόμενα συγχρονισμού στα ποσά της ενέργειας που μεταβάλλονται και ανταλλάζονται.

 

► Το φαινόμενο της αντίθετης κυματικής ροής της ενέργειας του χώρου. Συγκεντρωτικά προς την ελάχιστη απόσταση και ακτίνα (σαν βαρύτητα) και αποκεντρωτικά (σαν ηλεκτρο­μαγνητισμός).

 

► Το φαινόμενο της βαρυτικής δύναμης και της γενικής παρουσίας αυτού του φαινομένου παντού μέσα στο Σύμπαν. Η σχέση της βαρυτικής δύναμης με τα συγκεντρωτικά κύματα της χωρικής ενέργειας. Σε γενικές γραμμές, η ενέργεια του χώρου "ρέει" για να ισορροπήσει και η ροή της δημιουργεί και διατηρεί ξανά τις ελαττώσεις της, τις οποίες ονομάζουμε «ύλη». Το βαρυτικό πεδίο προκαλείται και υπάρχει από τη διαδικασία διατήρησης μέσα στη δομή της ύλης με κυματικό τρόπο.

 

► Η σχέση της εξασθένισης και της ενίσχυσης του πλάτους των κυμάτων (ηλεκτρο­μαγνητικών ή βαρυτικών) με το αντίστροφο του τετραγώνου της απόστασης, αφού η απόσταση στον πεπερασμένο χώρο συμπίπτει με ακτίνα, ενώ με την απόσταση αυξάνει ή ελαττώνεται η περιφέρεια του κύκλου.

 

► Η εξήγηση και η πρόβλεψη των μόνιμων φαινομένων, όπως είναι η θερμότητα, οι ηλεκτρο­μαγνητικές διακυμάνσεις και η παραγωγή δονητικών κυμάτων παντού μέσα στο Σύμπαν, όπου παρουσιάζεται η ύλη. Η σχέση αυτών των μόνιμων φαινομένων με τη κυματική ενέργεια του κοινού χώρου. Η πιο απλή κίνηση ενός υλικού σώματος προκαλεί κυμάνσεις με τις χαμηλότερες συχνότητες, οι οποίες μπορούν να δονούν τα μόρια της ύλης. Τα βασικά σωματίδια της δομής της ύλης παρουσιάζονται με διακυμάνσεις που γίνονται με ρυθμούς κοντά στις μέσες τιμές των ακραίων ορίων (≈1021 Hz).

 

Στη θεωρία για ένα ολοκληρωμένο και σταθερό Σύμπαν, η παρουσία της ύλης προκύπτει σαν μια διαδικασία με τη δυναμική συμμετοχή του κενού χώρου και έτσι οι διαφορές όλων των φαινομένων προέρχονται από την ταλάντωση ενέργειας σε μια και την ίδια ποσότητα και από σχέσεις χρόνου, περιόδου και ποσότητας ενέργειας που μεταβάλλεται. Τα γενικά φαινόμενα:

· ηλεκτρομαγνητική διακύμανση

· μη επαναφορά σε κατάσταση ισορροπίας και στάσιμες καταστάσεις

· σωματίδια και

· βαρυτικό πεδίο (από μια αντίστροφη κυματική διεργασία στη μεταβίβασης ενέργειας),

περιλαμβάνονται αξεχώριστα σε μια ευρύτερη διαδικασία, όπου η ενέργεια μεταβάλλεται για να επανέλθει (με συγκεκριμένους ρυθμούς) σε κατάσταση ισορροπίας.

 

► Η μέγιστη ταχύτητα των φωτεινών και των βαρυτικών κυμάτων αφού αυτά αποτελούν κυμάνσεις στην ταυτόχρονη παρουσία ενός και του ίδιου "κενού" χώρου (δηλαδή αυξομειώσεις της ισότροπης ενέργειάς του), η οποία έχει την τάση να ισοσταθμίζεται στον ελάχιστο χρόνο.

 

► Η σχέση της ενέργειας του "κενού" διαστήματος με την πιο υψηλή συχνότητα μεταβίβασης, με την ελάχιστη αδράνεια και με τα ελάχιστα μήκη κύματος. Ο κενός χώρος φαίνεται σαν απουσία ενέργειας, διότι αυτός βρίσκεται σε μία κατάσταση ενεργειακής ισορροπίας (ή σταθερότητας) με δυναμική ενέργεια προς τη δομή της ύλης, η οποία μεταβάλλεται κυματικά σε συχνότητες πιο υψηλές από το ορατό τμήμα του ηλεκτρο­μαγνητικού φάσματος.

 

► Η δυναμική σχέση του πεπερασμένου χώρου με την ύλη στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις. Η σχέση της ύλης με τη στιγμιαία απώλεια ενέργειας που προκαλείται από την καθυστέρηση στην ταχύτατη κυματική μεταβίβαση της χωρικής ενέργειας. Η εξήγηση της παρουσίας όλων των σωματιδίων σαν ποσά ενέργειας που ανταλλάσσονται ή μεταβιβάζονται σε ιδιαίτερα μικρά χρονικά διαστήματα.

 

Η παρουσία των υλικών σωματιδίων γίνεται με τη μείωση στη συχνότητα της μεταβίβασης των χωρικών κυμάτων και στο ρυθμό ανταλλαγής της ενέργειας και με τη μείωση στη μέγιστη ταχύτητα της κίνησης. Εξήγηση της ύπαρξης όλων των διαφορών και των ιδιοτήτων των υλικών πραγμάτων από τη διαφορά στο χρόνο αλληλε­πίδρασης των υλικών φορέων, στο χρόνο που ανταλλάσσονται τα ποσά της ενέργειας και από το συγχρονισμό τους. Επιβεβαίωση της λογικής πολλών φιλοσόφων για την ύπαρξη μίας και μοναδικής ουσίας πίσω από το πλήθος των φαινομένων και των σχέσεων. Η ανεξαρτησία της βαρυτικής δύναμης από τη χημική σύσταση.

 

► Η σχέση των συστατικών της ύλης με μία και την ίδια ποσότητα ενέργειας, συνεπώς και η ύπαρξη δυναμικής σχέσης μεταξύ των σωματιδίων της σταθερής δομής.

 

► Για τη δομή της ύλης, προβλέπονται φαινόμενα γνωστά από την κλασική φυσική, όπως η ταλάντωση, στάσιμα κύματα (ή καταστάσεις), συχνότητα ή ρυθμός, φάση, συμβολή, ενίσχυση-εξασθένιση και το καθοριστικό φαινόμενο του συγ­χρονισμού στις αλληλε­πιδράσεις.

 

► Η κίνηση των υλικών σωμάτων με την προϋπόθεση τη σταθερή και αμετάβλητη δική τους ύπαρξη, κάτι που έχει όριο...

 

► Τα όρια σε φυσικά μεγέθη, όπως είναι η ταχύτητα των υλικών σωμάτων, η επιτάχυνση και η δύναμη. Ο χρόνος 1 sec δεν είναι μόνο η μονάδα στην οποία το φως διανύει ένα μέγιστο μήκος (2,997924 x108 m), αλλά και η μονάδα στην οποία φθάνουν στα όριά τους πολλές άλλες φυσικές μεταβολές ή διεργασίες.

 

► Γενικά η ύπαρξη μόνιμης ακτινοβολίας και στάσιμων κυμάτων στον κενό χώρο, η οποία συνδέεται με το σχηματισμό των δομικών στοιχείων από τις διακυμάνσεις στην ενέργεια του κενού χώρου, αφού ο υλικός κόσμος διαρκώς διατηρείται και αναδημιουργείται μαζί με αυτή την ενέργεια. (Ένα τμήμα έχει ονομαστεί μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου CMBR).

 

► Η σχέση της αποκαλούμενης πυρηνικής δύναμης (και αυτή καμπύλωση του χωροχρόνου) με το ελάχιστο μήκος που συνδέονται οι υλικοί φορείς με το πλήρες Σύμπαν και με τη μέγιστη συχνότητα fmax στη μεταβίβαση των κυμάτων. Η μέγιστη βαρυτική δύναμη εκφράζεται από μία άλλη σταθερά (Gnuclear )

 

► Η δύναμη που συγκρατεί τα σωματίδια με μεγάλη ενέργεια μέσα στον ατομικό πυρήνα δεν προκαλείται με ξεχωριστό τρόπο για κάθε άτομο της ύλης και δεν παράγεται από τις μικροσκοπικές κινήσεις των σωματιδίων.

 

Η μέγιστη βαρυτική δύναμη δεν ενεργεί από κάποια κατεύθυνση, όπως αν προερχόταν από κάποιο ξεχωριστό υλικό πράγμα.

 

Η μέγιστη ταχύτητα της φύσης c επιβάλλει όριο στο ρυθμό που μια ταχύτητα μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί (επιτάχυνση/επιβράδυνση) και κατά συνέπεια ένα ελάχιστο και ένα μέγιστο χρονικό διάστημα που η μεταβολή μπορεί να γίνεται ομαλά. Έτσι, η μικρή επιτάχυνση χρειάζεται ένα μεγάλο χρονικό διάστημα Τ για να φτάσει στην ανώτερη ταχύτητα c (c=Tmax amin), ενώ η πιο μεγάλη επιτάχυνση χρειάζεται ένα πιο σύντομο χρονικό διάστημα (c=Tmin amax). Ο μέγιστος ρυθμός μεταβολής amax σχετίζεται άμεσα με την παρουσία της μέγιστης βαρυτικής δύναμης, την οποία αποκαλούμε "πυρηνική".

 

Η απλοποιημένη σχέση c = amax Tmin = amin Tmax επιβάλλει την ουσιαστική ενοποίηση στο φαινόμενο της κίνησης και της μάζας, ενώ η περιγραφή της σχέσης εισάγει ακόμα τη έννοια της αυξομείωσης και της αντίστροφης μεταβολής με το πλησίασμα στα όρια. Την ονομάσαμε θεμελιώδη σχέση για την ενοποίηση των φαινομένων.

 

► Από το ανώτατο όριο στην ταχύτητα στο ρυθμό μεταβολής της κίνησης μπορούμε να καταλάβουμε ότι καμία δύναμη δεν μπορεί να εφαρμόζεται για άπειρο χρονικό διάστημα και να προκαλεί απεριόριστη επιτάχυνση ή επιβράδυνση. Επιβάλλεται να αλλάζει το μέγεθος και η γωνία εφαρμογής της δύναμης. Η δύναμη F γίνεται μέγιστη σ' ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα ή περιοδικά και όχι συνεχώς.

 

► Η εξήγηση και η διεύρυνση της απροσδιοριστίας στην κίνηση των ελάχιστων σωματιδίων μέσα στη δομή της ύλης, αφού στην ενέργεια του μικροσκοπικού χώρου μεταβιβάζονται κύματα, ανταλλάσσονται και μεταβάλλονται ποσά ενέργειας σε ελάχιστα χρονικά (και χωρικά) διαστήματα, τα οποία είναι πιο μικρά από εκείνα που απαιτούνται για να φτάσει η πληροφορία στα μέσα της παρατήρησής μας. Από τους πρώτους διερευνητικούς υπολογισμούς για το ελάχιστο μήκος κύματος, η ασάφεια μεταξύ των φαινομένων στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις απο­καλύπτεται γρήγορα και ερμηνεύεται από τη μαθηματική σχέση λmin ≈ h. Δηλαδή, η στοιχειώδης ποσότητα ενέργειας πλησιάζει δυσδιάκριτα στην ποσότητα/μέγεθος ενός ελάχιστου μήκους κύματος.

 

► Ο ρόλος και ο προορισμός της ύλης, αφού τα δομικά στοιχεία αποτελούν διακυμάνσεις στην σταθερή ποσότητα ενέργειας όλου του Σύμπαντος και από αυτές τις μικρές διακυμάνσεις συντηρείται ο υλικός κόσμος και η ενέργεια "ρέει" για να αντισταθμίσει τις ελαττώσεις της. Τελικά η δημιουργία του υλικού κόσμου σαν ένα σχετικό φαινόμενο, που συντελείται διαρκώς στις πιο μικροσκοπικές διαστάσεις και κοντά στα ελάχιστα χρονικά διαστήματα και δεν είναι δημιουργία συνολική και απ' ευθείας για το σύνολο του υλικού κόσμου. Από την ύπαρξη των σταθερών ελάχιστων και μέγιστων ορίων και από τις θεμελιώδεις σχέσεις της κίνησης εξηγείται ολοκληρωμένα, η προκλητική παρουσία των κοινών στοιχείων και οι ομοιότητες που όλοι παρατηρούμε σε όλα τα πράγματα, παρά το ανεξάντλητο πλήθος και τις μεγάλες διαφορές τους.

 

► Η σχέση της ύλης με το χώρο προκύπτει από τη αξεχώριστη σχέση στη παρουσία του υλικού κόσμου με τον κόσμο που λείπει. Και ο κόσμος που λείπει συμμετέχει δυναμικά στην ενέργεια του υλικού κόσμου μέσα από τη μικροσκοπική δομή της ύλης, με τη μορφή του πεπερασμένου χώρου. Δεν υπάρχει χρόνος, Σύμπαν και χώρος χωρίς την ύλη, δηλαδή ένα Σύμπαν μόνο άμεσα, χωρίς ποιότητα και χωρίς έμμεσες-εξωτερικές αλληλεπιδράσεις. Όπως δεν υπάρχει ένας συνολικός χρόνος (μία Μέγιστη Περίοδος), χωρίς τις μικρότερες χρονικές στιγμές. Η ενέργεια η οποία είναι διαθέσιμη είναι πολύ περισσότερη και εμείς την αντιλαμβανόμαστε σαν κενό χώρο και σαν άπειρες δυνατότητες αλληλεπίδρασης μεταξύ των πραγμάτων. Με άλλα λόγια η "τεράστια" πραγματικότητα του Ολοκληρωμένου 100% Σύμπαντος είναι για εμάς μία "τεράστια" δυνατότητα, είναι οι άπειρες εξελίξεις και τα άπειρα πράγματα που αναμένουμε να γίνουν. Η συνολική ποσότητα ενέργειας είναι η ίδια για όλα τα πράγματα και όλα τα πράγματα υπάρχουν με τις ίδιες ταλαντώσεις ενέργειας ενός και του ίδιου χώρου.

 

Οι υλικοί φορείς αναλογούν σε ποσά ελάττωσης και σε διακυμάνσεις της συνολικής ενέργειας, η οποία υπάρχει σαν κενός χώρος. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των υλικών φορέων που μπορούν να δημιουργούνται στη μονάδα του χρόνου, σχετίζεται με τη συνολική ποσότητα της ενέργειας. Συνεπώς σχετίζεται και με το όριο της μέγιστης απόστασης απομάκρυνσης του χώρου (luni) και από την "ηλικία" του Σύμπαντος (δηλαδή, τη μέγιστη χρονική περίοδο Τuni στην οποία το Σύμπαν είναι με όλη την ενέργειά του). Αυτή η σχέση έχει παρατηρηθεί σαν παράξενη σύμπτωση.

 

► Η αρχή διατήρησης της ενέργειας (και η σχετική παραβίασή της, αφού η μεταβολή και η μεταβίβαση της ενέργειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς διαδικασία ελάττωσης). Χωρίς τη σταθερότητα του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, η ελάττωση και η μεταβίβαση της ενέργειας στον υλικό κόσμο θα ήταν ασυγχρόνιστη, όπως και απεριόριστη. Με την αφηρημένη αρχή διατηρήσεως της ενέργειας αποκρύπτουμε τη σχέση της διατήρησης της ενέργειας με τη ροή του χρόνου και την αντίφαση ανάμεσα στην έννοια της διατήρησης με τον ατελείωτο χρόνο και τη μεταβολή.

 

► Σύμφωνα με όλες τις προηγούμενες παρατηρήσεις και διαπιστώσεις, ερμηνεύεται η διατήρηση της απόστασης μεταξύ των υλικών σωμάτων, το όριο στη βαρυτική έλξη και το "έλλειμμα μάζας"...
 

 

► Συνοψίζουμε μερικές από τις τελευταίες πιο σημαντικές παρατηρήσεις:

• Τα δομικά στοιχεία δεν διατηρούνται με στατικές ποσότητες, αλλά με δια­κυμάνσεις και ανταλλαγές της σταθερής ενέργειας με κοινό πυρήνα τη συνολική ενέργεια του ολοκληρωμένου Σύμπαντος, την οποία ανιχνεύουμε στις μικρο­σκοπικές διαστάσεις. Γι' αυτό, η ποσότητα της ενέργειας που εμφανίζεται σαν ξεχωριστά σωματίδια μέσα στα δομικά στοιχεία δεν είναι μια στατική ποσότητα, που είναι σταθερά αποσπασμένη και δεσμευμένη από τη φύση. Η συνολική ποσότητα ενέργειας του υλικού κόσμου είναι λιγότερη, απ' όσο εμφανίζεται με το μεγάλο πλήθος πραγμάτων στον απέραντο διαστημικό χώρο και με τη μεγάλη ποσότητα (στατικών) δομικών στοιχείων, όπως αυτά βρίσκονται μοιρασμένα σε όλη την έκταση του κενού χώρου.

 

• Η συνολική ποσότητα ενέργειας δεν ανιχνεύεται όπως η ενέργεια από τη σύγκρουση μεταξύ των σωμάτων και δεν παρουσιάζεται συγκεντρωμένη μέσα στο χώρο, όπως ένα υλικό σώμα. Η συνολική ποσότητα της ενέργειας μεταβάλλεται και ανιχνεύεται μόνο από τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των δομικών στοιχείων, στα μικροσκοπικά μήκη και για τα πιο σύντομα χρονικά διαστήματα.

 

• Στην ελάχιστη καμπυλότητα του χώρου αναλογεί η ελάχιστη ποσότητα μάζας/αδράνειας (0,73725 x10-50 kg ·sec).

 

• Το μήκος, εκτός από έναν ρόλο απόστασης σχηματίζει γωνίες, τροχιές και ακτίνες, σχέσεις απόκλισης από την ευθεία, οι οποίες αλλάζουν τον τρόπο μεταβολής της ενέργειας. Το μήκος είναι κάτι που σχηματίζεται δυναμικά.

 

• Τα δομικά στοιχεία μετά από ένα συγχρονισμό μεταξύ τους, επιτυγχάνουν να διακόψουν ή να καθυστερήσουν τη μεταβίβαση της ενέργειας που γίνεται με τον πιο υψηλό ρυθμό.

 

 

Ξεπερνώντας την περιοχή της φυσικής, η "ψυχή" υπάρχει και ενεργεί με τον ίδιο τρόπο (δηλαδή αφαιρετικά), που η ανθρώπινη νοημοσύνη δημιουργεί τη γλώσσα και μεταδίδει κάθε πληροφορία με τις έννοιες. Με άλλα λόγια, όπως οι σκέψεις, οι οποίες σχηματίζονται με “αφαίρεση” και επιλογή των “κοινών στοιχείων”. Το έμβιο ον, η εμφάνιση ψυχής στην οργανωμένη ύλη δημιουργούν μία νέα πραγματικότητα που δεν “υπολογίζει” ολόκληρο το Σύμπαν, και που λαμβάνει σαν πραγματικότητα μόνο όσα το “αγγίζουν”! Η παρουσία των εσωτερικών και διανοητικών φαινομένων και ευρύτερα το φαινόμενο της ζωής μέσα από τη μικροσκοπική δομή της ύλης είναι η παρουσία ιδιοτήτων μέσα στο χρόνο και στο χώρο, που προϋπάρχουν στην ταυτόχρονη και ά-μεση ύπαρξη του ολοκληρωμένου Σύμπαντος. Η νοημοσύνη δεν είναι ένα από τα τυχαία χαρακτηριστικά της ζωής, ούτε ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά της. Είναι αυτό που απροσδιόριστα και συνολικά καθορίστηκε με τη λέξη "ψυχή", επειδή η εμπειρία δεν φανέρωνε καθαρά πως προκύπτει εξελικτικά το πλήθος των ζωικών εκδηλώσεων από μία πρωταρχική συνθήκη. Αυτή η πρωταρχική συνθήκη, με τους όρους της επιστήμης είναι η ταυτόχρονη σύνδεση των τμημάτων με το σύνολο, ο συγχρονισμός των επιμέρους δομικών στοιχείων και η συνεχής ανανέωση της ενέργειας εντός κάποιων χρονικών ορίων.

 

Κ. Γ. Νικολουδάκης

ΑΠΡ. 2012

 

Ποια φαινόμενα περιγράφονται ενοποιημένα, ερμηνεύονται και προ­βλέπονται στη θεωρία του Τελειωμένου Χρόνου και της Σχετικότητας της Ενέργειας 

(Η προηγούμενη δημοσίευση του Αυγ. 2009)

 

www.kosmologia.gr   www.kosmologia.gr

 

 

Το μεγάλο αίνιγμα της Δημιουργίας, ανήκει στο "χρονον­τούλαπο" της Ιστορίας, όπως θα μπουν εκεί όλες οι διαδεδομένες (κυρίως θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές) απόψεις που αγνοούσαν ή δεν υπολόγιζαν τις ενδεχόμενες λύσεις αυτού του μεγάλου αινίγματος. Το ιστορικό αυτής της λύσης θα προκαλέσει εντύπωση και πολλά ερωτηματικά για την ανθρώπινη νοημοσύνη, τη διαιώνιση μεγάλων λαθών και για το ρόλο της γνώσης στις ικανότητες του ανθρώπου.

 

 

 

 

 

© copyright Κώστας Γ. Νικολουδάκης

Επιμέλεια-Σχεδίαση  2004 - 2012

 

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ                     http://www.kosmologia.gr                      ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΗΣ

 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

clock

Καλύτερη εμφάνιση σε ανάλυση 1024x768px | οθόνη τουλάχιστον 17" | codepage windows-1253 (Greek) | IE v.6.0 +